☼ anlık y▲zılar. . . ve yazmalar. .

Istanbul'un ortasinda Oregon

2011-11-21T11:33:00.001-08:00

Suanda Zincirlikuyu'dayım, gerçek anlamda.

Arkaplanda "Empire state of mind" çalıyor. Bunu en son beğenerek dinlediğimde, Bursa'da askerliğimi yaptığım birliğin kirli kantininde, kirli kamuflajlarimla oturup, çubuk kraker yiyordum. Şimdi ise Astoria binasının çatı katında, viskim ve sigaram ile istanbul'u daha önce hic görmediğim bir yükseklikten izlerken, bir vip partisindeyim. Belki okuyanların kimsine göre ben de öyleyim fakat bu partideki vip ben değilim. Bu parti sanat otoriteleri icin. Ustelik Türkiye'den sadece bir elin parmaklarını geçmeyecek kadar sima var.

Diyeceğim de o zaten; gece klübü mü, ev mi, emin olamadığım bu mekan da bir Türk'e ait değil. Yanlış anlamayın, kıskanç milliyetçi damarlarim tutmadi fakat kendime sormadan da edemiyorum...

Içimdeki soruyu tekrar etmeyeceğim, eminim benzer sorular sizin kafanızda da oluşmuştur bile.

Hani "UNKLE"ın bir parçasında dediği gibi, "who's doing this? Who's killing us?" Yani " Bunu kim yapıyor bizi kim öldürüyor/yok ediyor?"...

Cevap tek kelime: kendimiz... Neden kendimizin olanı kendimiz dışında herkesin tatmasina izin veriyoruz? Neden bulunduğumuz yerlerdeki tatları bile bilmiyoruz... Neden başımızı bile kaldırmıyor, kendimizi zincirle kuyunun dibine sarkitmaya devam ediyoruz?

Maksadim sadece bu soruyu ortaya koymakti, sürç-i lisan ettiysem affola...

=)

2011-07-16T17:41:00.001-07:00

KİM! Ne olursa olsun... Hepimiz "insanız"... Kurt değil, canavar değil, kara ördek değiliz... İnsanız...
Kim ne şekilde olursa olsun... hayattan nasıl geçerse geçsin... Hepimiz insanız... Herkesin sarılmaya... Herkesin sevgiye, sevilmeye ihtiyacı var... Ve evet sevginin şekli kimi zaman değişiyor işte... ama herkes, istisnasız... herkes... Seni özledim dendiğinde iyi hisseder... Bir kırılma noktası bile olabilir o... Eski sevgili ya da, aldatacağın insan olmak zorunda değil onu diyen... Kır zihnindeki negatifleri... Dost dostu özler... İnsan... Özler...
Zaman Zalim... Hayat akıcı... İnsanoğlu/kızı değişken... Değişim, acımasız... Ama geriye dönebilmek... her yiğidin harcı değil... Ama dönmek... Affedebilmek... Affedilebilir hale gelmek... İşte büyüklük... Büyümek... Olgunluk budur...
Elindeki bu fırsatı değerlendir ey insan... Ey dost... Ey aşk!
Değerini bil...ve tadını çıkar... İyi ol... İyilik yay... İyi kal... ki iyi olsun herşey...
Sevgiler....

Senfoni - Çalkarası ve sahilde gün batımı...

2011-07-12T12:20:00.001-07:00

Bugünü sevemedim... Yavru kediler kıhladi... sabah evde bi gerginlik... yarımyamalak sevgilin yüz vermez... dostun dediğin adam cevap atmaz... son işin hala vaktini alıyodur, usandirir...

Çıkarmisin sen de sahile, belki şarap içmeye, kafanı toparlamak için?

Ben çıktım, ama şimdi bira içiyorum, şaraptayken arkadaş geldi, yazamadim... Oh Land - Wolf & I 'ın milyonuncu calisi kulağımda...

Yalak ya da yarımyamalak "sevgili"n hala yalaklik ederken... Daha güzeli yok, tek başınalıktan başka...

Dostun? Artık değil... "Famous blue raincoat"a dönmüş olay... dost der misin hala, vurucu tim'den tanıdığına? Hayır, silme vakti geldi...

Ama :D ?!? Haha!!! Hayat niye güzel hala? Son yazılardaki gibi?!?

Belki esen püfür rüzgârdan, belki Efes'in eXtra'sından... belki de dünyadaki diğer milyarlarca insanından... Sanırım sonuncu... Çünkü inanıyorum bulacağıma o, bir-iki tanesini... ;-)

Location : Caddebostan Mh., Irmak Okulları, 34728 Istanbul,

Bira karın doyurur mu?

2011-07-03T11:40:00.001-07:00

Doyurur!

Peki benim içimde halen niye bir boşluk var? Açlık değil bu başka birşey... Telefonu cevaplasam mı cevaplamasam mı derken, açtıktan sona pişman olmak gibi bir boşluk... Hatta kemiren bir karadelik...

Peki gündemimde bu ülser varken, ben nasıl hala çok mutlu ve huzurluyum?!? :D

Sanırım metobolizma sebebi, demek ki o kadar da yemek istemiyorum. E bu şahsım icin iyi birşey... Peki "insan" oldugumuz içün mü "maymun" iştahlıyız?? :)

Location : Mevlana Mh., Karayolları Girişi-K4, Istanbul,

Gün ağarırken eve dönmeler...

2011-07-02T19:57:00.001-07:00

Siyah yavaşça mavilerken, kargalar topuk seslerimle alay ederken, köpekler ne var ne yok koklarken, kediler sırnaşırken ve polisler hatır sorarken...

Genellikle elimde bazen yanan bazen yanmayan sigaralar, miğdemde kalın bir gurultu, vücudumda kanımla sulanmış alkol ve dudaklarimda nem ile...

Aklımda tek soru; Daha kaç gün dönerim böyle eve...

Ama varya, seviyorum b.

Location : Göztepe Mh., Güvenç Sk 3-23, 34730 Istanbul,

Gerekçeleriyle kabullenmemek;

2008-03-23T03:29:00.000-07:00

Ne uzun sürer şimdi anlatmaya başlasam... Ama yapmalıyım. Hem içimde birikmişleri dışarı salmalıyım, özgür olmalılar, hem de duymak isteyenler için görevimi yerine getirmiş olmalıyım.

Fakat nasıl olacak? Ne kadar şeyi, ne kadar kısa süre ya da biçimlerde anlatabilirim? Ne kadarını istemeden bozuk/yanlış anlatır ve nelere yol açarım? Ne yapmalıyım? Ben kısa kısa ortaya koyayım da, kendine ait olduğunu düşünen de istediği kadar seçip/görüp/kavrayıp/benimseyip/hissedip alsın mı oradan?!?!

Ne kadar çabuk ve çok anlatırsam o kadar birikecek fakat, okuması da bir o kadar yoğun olmuş olacak. Dolayısı ile

♥
☻ ☺
█ bokudönel bitroğni ¦▄ boardkeygone‰

fparko `noz type` `ben debeyim`. BlackJAck.\.gloomysunday.€M34

favori ► klasör #green ¹

2. kıbsen
3. Pavarotti 5. Mature

Perüké

Avreka, :(

Arka kapı "Sevgi ve saygı ile anıyoruz." !=☺

Terapi,, ["bone (boğn)"-1]+ Zlang= TR "o" >

EĞ;

saykalaci / shaykoloci = 0,-1

Sayısal müzik arşivi ve rastgele kültürü

2008-03-15T04:40:00.000-07:00

İçinde bulunduğumuz çağda binlerce müzik türü, sanatçı ve şarkılar hepsi bir arada listelenip rastgele, karmaşık ve beklenmedik biçimde dinlenebiliyor ve dinleniyor. Bunun müzik dinleme eylemine etkileri olduğunu, tadları ve zevkleri yönlendirdiğini düşünüyorum.

Paylaşım, arşivcilik, ulaşım kolaylığı, elde etme arzusu, bedelsiz, değerli gibi kavramlar uçuşuyor ambiyansta.

Her birinin kattığı, yok etmediği ama değiştirdiği değer, anlayışlar ve algılar var... Tıpkı hayat sürecinin ilerleyişinin doğasında olduğu gibi.

Muhtemel sonun varlığını sezmek ya da tahmin etmek zor fakat yakın geleceğin şekillenen biçimine görsel şahitlik etmek mümkün... 5'er, 10'ar senelik gözlemler, 1'er, 2'şer haftalık değerler, 1-2 saatlik zevkler ve anlık duygular...

Hepsini yaşamak, yaşadığını irdelemek ve neler yaşadığını hatırlamak çok haz verici.

"Oscar Törenleri" ve "Çeşitlililk"

2008-02-26T04:25:00.000-08:00

Bakın Joel ve Ethan kardeşlere kesinlikle olumsuz bir şey demiyorum. Hatta çevremde onları benim kadar yoğun takdir edip, sürekli isimlerini anan başka birine, neredeyse doğru düzgün rastlamış sayılmam henüz. Üstüne üstlük, aldıkları ödüllerin de yerlerini bulmadıklarını katılmamam mümkün değil; onlar kesinlikle ne yaptıklarını biliyorlar ve başarılılar, sürekli ve yenilenelerek teyit ederk söylüyorum ki "beklenmediklerin" sihirbazılar fakat, merak ediyorum; o hani "Siz sahnede kalın, tekrar çağırılacaksınız", "Evet yani biz aldık ama başkası tutarsa daha iyi gözükür" gibi soru işaretli yerine, güzel güzel hiç dert etmeden ve sürekli süprizlerle dolu bir izleyiş/öğreniş yaşasak nasıl olurdu?!

Yani demek istediğim, çeşit mi az yoksa başarım bu derece yoğun da gayet doğal olabilir veyahut o törenlerin adı ve yeri mi farklı çözebilmiş değilim!?!

Ama tabi gene hoş, harika; yani yoksa maymun iştahlı mıyız diye de düşünmeye çalışacam fakat bu soru cevap şeklindeki düşünceli anımda, düşündüklerimin ancak hangi belirli kısımlarını, ne şekilde aktarır ve bunu ne kadar sürdürürüm henüz kestiremiyeceğim.

Mevzu tatlı vakit geçirmek (hatta belki bir tatlı ile beraber[kadayıf{ben sevmem fakat sayasım geldi},
baklava {bunun kimi çeşitlerini severim ancak isim veremeyeceğim},
her hangi bir şekerli sıvı {ananas
vesaire} ve sahilde yenilmek üzere de
karamel/kapıçinalı/vidalı kek tarzı bir şeyler...]), olduğu müddetçe içeriğin önemi yitiriliyormuş gibi hissediliyor.

Ancak elbetteki gene de, "Çeşit sınırları nereye kadar zorlayabilir?", "Sınır değişikliğine götürebilir mi?" diye de meraklandığımı göz ardı edemem.

Yani örneğin:

"Verilen ödüllerin isimlerini arttırmakla beraber, doğru orantılı biçimde, saygınlıklarını da yükseltmek" gibi.

Gece konserleri ve video gösterim yeri:

2008-02-12T06:56:00.000-08:00

Siz de bu akşam konser ve "A Chigaeni" videolarını Dolapdere kan pistinde dinleyip, izleyebilirsiniz...

Tek yapmanız gereken teneke kutusudaki "A Chigaeni" reklam imajı ile birlikte 1(bir) ton balığına hediye etmeniz.

Porté turuto komerai ilebel di matho!!!

2007-09-01T00:01:00.000-07:00

Ekunabel komestimano vugarin papundo. Ulkani, hirayet gillamannel tebuchos kulfin. Jü pûvriğl, di manel das zeain'n beuzoon!

Yiğini şiyçhin casuauoea, dtoğ sztandh saoğno noth o...

Doubrou othouw! Doviğjdane.

Lütfiye Kırda, çayda, bayırda...

2007-08-27T07:50:00.000-07:00

Çok fazla da MSN'e kaptırmamak lazım hani...

MSN bir hastalık!

- Hayır ücretsiz iletişim aracı.

- Hayır bir tüketim araç haline dönüştürülemez.

- Ne amaç ile düşündüğünüze bağlı, Sen yor ben döverim gibi yaparsanız olmaz! Olamaz, imkansız! Mümkün değil yani.

- Bir kere, iki kere... Daha kaç kere aynı hatayı yapacaksınız?

- İnsanoğulları size yakışmıyor beyefendi!

- Lütfen, tonunuzu bir silaha dönüştürmeyin, ben sadece şarkınızı dinlemek istiyorum. Yani buyurmak isterseniz elbette... ?

- Beyefendi donunuzun içinden konuşuyorsunuz haberiniz yok! Yukarıda don var, ayaz tutmuş siz, hala domuzların peşindesiniz. İstirham ederim beni yormayın artık.

Hayır, penceresi beyaz olsa n'olacak, olmasa ne!? Ha yani, şunu bilelim ki öyle konuşalım; bu adamlar bunu yaptı mı? Yapmış! Hayır efendim işte, birebir görüyoruz, yaptı... yaptı-lar. LAR! Ları vurguluyorum efendim, hiç bilginiz var mı artık kaç kişi oldular?!

Karabulutları kastediyorum efendim! Mesaj geldi, artık gözümüzün içine dahi soktular fakat halen ses yok. Ne o; Lütfiye hanımlara latife götürteceklermiş, sanki Lütfiye hanımda da bir o eksikmiş gibi. Bu yavrucaklar n'apsın peki? Sen, ben, bizi, bizleri kastediyorum. Gözlerinin içine girdik halen bırak cevap vermeyi, tepki bile vermiyorlar.

- Ne yani esirgiyorlar diye bir de ona mı sinirleneceğiz, belki de karşımızda kendilerini aptal hissediyorlardır. Ne bilinebilir ki?

- Bilinemez, onu kastediyorum. Tepki olmadığı müddetçe bilinmesi mümkün değil. Bu, demek değildir ki, tek uğraşmamız gereken soru bu; her ne şekilde olursa olsun, her hangi bir tepki vermeyi, hangi çeşit sebeple olursa olsun tercih ederlerse etsinler veya, senin teorine dayanarak, maruz kalırlarsa da kalsınlar, gene de bir şeyin peşinde oldukları kesin. Bir amaç için uğraşıyorlar. Bu uğraş her ne şekilde olursa olsun.

- Peki davulları neremizle karşılayacağız?? Sonra, "Herife bak!" diyecekler. "Babasının at arabasını bile düz götüremiyor. Kamçılara elini sürse kıçlar yola girecek fakat, anlayan yok ki! Biz sermaye veriyoruz, bunlar söğüşlüyor. Sermayenin hanımefendisiyle de tanıştırıyoruz, sonra gidiyor tecavüz ediyorlar. Bunlar ne akıllanmaz adamlar ya da, çok mu akıllılarda biz anlamıyoruz ya da kabul etmiyoruz!? Bu duvara işleyen ne jiletler gördük biz, pastel boyaylamı bizi inciltmeye çalışıyorlar?!" demezler mi abi?

Oturarak izlemek istemek

2007-07-07T07:41:00.000-07:00

Kapkara perdenin arkasından gelen temmuz sabahı 7'sinin ışığı odamı azıcık aydınlatıyor. Esas görüş izni veren kaynaklar, yaklaşık 50 dakika filan önce yatağımın ucuna taşıdığım televizyon ve olduğu yerde duran bilgisayar monitörüm.

Aklıma geldi de; bazen bir filmi en rahat, en lüks, en sorunsuz, en "siz" pozisyonda izleyebilme şansınız/hakkınız/fırsatınız olsa bile, oturup adam gibi koltuğunuzda (tabi burda koltuk türü çok önemli) izlemeyi tercih ederiz.

İşte, ben de şu an tercih ediyorum da; siz de ediyor ya da hiç ettiyseniz belki birlikte tartışırız diye yazıyorum zaten. Fakat ilk önce durumu biraz açıklamam gerek;

Bazı filmlerde oluyor bu! Bunları yazmak yerine izlemeyi planladığım film de bunlardan biri. Daha önce de bir çok farklı filmde, bir çok defa oldu fakat bugün diğerlerine nazaran daha bir yorgunum o yüzden böyle değerlendiriyorum. Gene, bu filme tam hazırlanmış tüm kablolarımı, bilgisayar ile iletişim araçlarımı, her türlü kumandalarımı, kulaklığımı, sigara, çakmak ve kül tablalarımdan birini, seçtiğim "abur cubur" mahiyetindeki likit ve katı maddeleri, hatta koltuk yastığımı dahi yanıma alarak uzandıktan sonra, tam izlemeye başlayacak iken içimde feci bir "oturarak izleme" ve filmdeki o bayanın, o anki hallerine yoğun bir saygı duyma isteği oluştu. Bayan, oyuncu, konu filan hakkında bir şeyler bildiğimden değil; "Bakayım ne izleyeceğim" diye, programın (Media Player Classic) zaman haritasında kare kare dolaşırken oluşan hisler bunlar.

Fakat hangi film ve hangi bayan olduğunu ve/veya bayana ya da diğer oyunculara ait, dünyevi özelliklerini söylemeyeceğim. Zaten ağzımdan kaçırmamak için, kendim uyguladığım ve sadece kendime uygulanabilir çeşitli yöntemlerle, isimleri kendime unutturacağım. Sadece görüntüleri kalacak aklımda. Eğer ileride tekrar hatırlamak istersem de ne yapacağımı biliyorum ve bu yüzden bunu yapmak bana bir rahatsızlık vermiyor.

Neyse, sonuçta kalktım koltuğuma ve bilgisayar başına, yani televizyonun eski pozisyonunun olduğu yere daha yakın bir yere oturdum. Fakat TV arkada kaldı ve buraya oturduğumdan beri o kadar zaman geçtiki kalkıp TV'yi taşımaya ve buraya getirmeye üşeniyorum -ki ben haklı bir keyif pezevengi olarak artık, bu koltuğa yaz kış demeden ve oturmadan önce, kalın yorganımı koymaya başladım ve alışkanlık yaptı. Bu yüzden onu da tekrar buraya getirmem lazım ve bunların hepsi enerji istiyor.

Yaklaştıkça ısısı daha çok hissedilen "seçimler" var aklımda, o yüzden bu yukarıda bahsettiklerime yetiştirecek enerjim kalmıyor. Düşünün, düşünmek bile gözardı edilmeyecek kadar kalori yakıyor. Bugün toplamda altı hamburger yedim -ki bunun üzerine çeşitli segmentlerde konuşmak gerek- gene de yetmiyor enerji. Fakat bu bahsettiğim bayana da saygı duymak istiyorum... Yani açıkçası ne yapacağımı bilemedim. Deminden beri iki üç kez "Keşke hiç taşımasaydım" dedim içimden fakat, pişman değilim taşıdığıma, hayır. Sadece korkuyorum; eğer oturduğumda da bu sefer yatağa geçmek ister miyim diye, çünkü biliyorum; eğer o televizyonu tekrar taşırsam -2 hamburgere inmiş olacağım ve vücudum dinlenmek isteyecek. Ayrıca bu yorgunluğun sağladığı bir de "eski köye yeni âdet" uyuma riski var. Dolayısıyla saygı duyacaksam bunu da hesap etmeliyim.

Aslında, yattığım yerden kalkma isteğini doğuran etkenler arasında saygıyla beraber; filmin çeşitli yerlerinde üçgen biçimde bacak bacak üstüne atma isteğimin ve oturarak izlediğimdeki görüş açısı ve mesafesinin de etkili olduğunu düşünüyorum. Çünkü yattığım yerde perspektifim kayacak.

Sonunda sanırım televizyonu şu an olduğu yerden bu yana çevirip, koltuğu da ona döndüreceğim... Evet iyi fikir aslında.